واسطه شدن در آمرزش گناهان نزد خداوند.مقام برجسته‏ای که خداوند به پیامبر وائمه و علما و شهدا داده است.مفسران تعبیر«مقام محمود»را در قرآن،به شفاعت تفسیرکرده‏اند.یکی از شفیعان هم حسین بن علی‏«ع‏»است.شفاعت‏حسین‏«ع‏»هم در آخرت‏سبب نجات گنهکاران از عذاب دوزخ است،هم در دنیا سبب فلاح و رستگاری‏علاقه‏مندان به آن حضرت و سوگواران در عزای اوست.به فرموده پیامبر،همه دیده‏ها درقیامت گریانند،مگر چشمی که در عزای حسینی گریسته باشد،که خندان و مژده یافته به‏بهشت است‏«کل عین باکیة یوم القیامة الا عین بکت علی مصاب الحسین فانها ضاحکة‏مستبشرة بنعیم الجنة‏».  طبق احادیثی،رسول خدا پاداش شهادت حسین‏«ع‏»را بصورت‏حق شفاعت برای گنهکاران امت از خدا دریافت کرده است.

حسین بن علی‏«ع‏»شفیع شیعیان است.در زیارتنامه او هم آمده است:«و ان شفعت‏شفعت‏».  «فکن لی شفیعا الی الله‏»  و«اللهم ارزقنی شفاعة الحسین یوم الورود» درحدیث است:«ثلاثة یشفعون الی الله عز و جل فیشفعون:الانبیاء ثم العلماء ثم الشهداء»  .نه‏تنها امام حسین‏«ع‏»بلکه هر شهیدی حق شفاعت دارد و این مقام را در سایه شهادت یافته‏است.محبان امام حسین‏«ع‏»به شفاعت او معتقدند و باور دارند که بخاطر گریه و عزاداری‏و محبت نسبت به ابا عبد الله‏«ع‏»،خداوند آنان را عذاب نخواهد کرد.

ناگفته نماند که حسین بن علی‏«ع‏»گر چه شفیع محشر است و گریه بر او گر چه‏بیمه کننده از عذاب دوزخ است،لیکن لیاقت‏شفاعت‏یافتن برای ما،در سایه صلاح وپاکی است.عقیده به شفاعت‏حسین‏«ع‏»نباید دوستداران را به گناه و معصیت،گستاخ وجری سازد.اینکه بگوییم: «تمام غرق گناهیم و یک حسین داریم‏»،مجوزی برای ارتکاب‏گناه نیست.همانگونه که مسیحیان معتقدند مسیح به دار آویخته شد تا موجب آمرزش‏مسیحیان شود،عده‏ای نیز از شیعیان فکر می‏کنند فلسفه شهادت سید الشهدا آمرزش‏گناهان امت مصطفی‏«ص‏»است و این خطاست و چنین تفکری زمینه‏ساز جرات برمعصیت است.شفاعت ابا عبد الله‏«ع‏»درست است،ولی ارتکاب گناه و بی مبالاتی در امردین،به امید شفاعت آن حضرت،انحراف است. شفاعت آن حضرت شامل کسانی‏می‏شود که نماز و واجبات دینی را سبک نشمارند و حق مردم را تضییع نکنند و لایق‏شفاعت او باشند